En toen viel ik even van mijn roze wolk

Dat het leven met een baby niet altijd simpel ging zijn, wist ik natuurlijk al. En dat ik niet eeuwig op die roze wolk ging blijven zitten, natuurlijk ook. Maar gisteren viel ik er toch echt even af en veranderde mijn roze wolk in een donderwolk. Want ik, sterke onvermoeibare Lobke, dacht dat ik alles aankon en gewoon kon blijven voortdoen waarmee ik bezig was. Dus toen ik uitgenodigd werd voor een bloggerseventje gisteren, vertrok ik enthousiast met mijn Maxi Cosi onder mijn arm, tijd om een leuke avond te beleven en gezellig te babbelen met andere fijne madammen! Milleke, die zou wel gewoon verder slapen in zijn nestje. Of als hij huilt, dan neem ik hem bij mij in mijn draagdoek en dan lukt het allemaal wel! Maar toen ik daar aankwam, ging het fout. Milleke had duidelijk niet zoveel zin in deze avond als ik en begon al snel onophoudelijk te huilen nadat ik hem had gevoed. Keiharde realitycheck. Met een baby doe je niet meer wat je wilt.

Ondertussen wordt Milleke morgen twee maanden oud. Twee maanden vol geluk, maar waar de lachjes af en toe ook eens plaats maken voor rollende mamatraantjes. Want ook al mag ik mijzelf ondertussen al een ervaren mama noemen, toch zijn er dingen die mij onzeker maken. Wanneer hij uren aan een stuk huilt bijvoorbeeld. Is dat echt wel reflux? Hoe krijg ik hem getroost? Kan ik nog moeder zijn dan moe? Krijg ik nu echt niks gedaan op een dag?

Maar heeeeeeey! Moederschap is verre van het perfecte plaatje en net zoals The Gentlemom het omschrijven mag je jezelf als mama eens lekker kwetsbaar opstellen en daar heel eerlijk over zijn.
En ondertussen onthoud ik deze omschrijving van een moeder die ik las bij haar:

MOEDER

  1. professionele pamper- en snotopruimer (Kleenex is her middle name)
  2. onvervangbaar
  3. beetje gek
  4. onvermoeibaar (maakt ze zichzelf wijs)
  5. (in realiteit) permanent moe (vandaar: ‘moeder’). Mogelijke variant: moest (als in: ik kan niet meer).
  6. bezit magische krachten (kan kindjes maken en op de wereld zetten/ beschikt over speciale mamazalf)
  7. Instinctief oerdier
  8. weet het soms, maar niet altijd

Gelukkig was vandaag weer een nieuwe dag en heb ik me voorgenomen om de laatste weken van mijn moederschapsrust (!) het dag per dag te doen met veel lachjes erbij en af en toe plaats te maken voor een traantje. En vooral keihard te genieten van mijn kleine lieve baby die veel te snel groeit. #stopdetijd
En ik onthoud voortaan een zinnetje dat iemand mij vandaag toefluisterde: ‘Onthoud dat elke dag een nieuwe dag is en een nieuwe kans om het goed te doen en al je liefde te geven!’

Herkenbaar voor sommige mama’s?

 

Share on Facebook0Pin on Pinterest0Tweet about this on Twitter

10 thoughts on “En toen viel ik even van mijn roze wolk

  1. Oh ja, herkenbaar! De ene dag is de andere niet. Dat zeg ik ook tegen mezelf wanneer ik het geruzie en gezeur van mijn twee kids even niet meer aankan. Het gaat altijd over en je krijgt nieuwe kansen. Gelukkige hé 🙂

  2. Het is gewoon ook enorm zwaar een baby, zelfs al heb je een kindje dat niet huilt. Moeder zijn is gewoon een gigantische prestatie. Zoiets als de beste job in de wereld waar je niet voor betaald wordt.

  3. Heel herkenbaar . Ik heb dit met mijn 2 snotters nog steeds en die kunnen zichzelf al behelpen! Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?
    Het is dansen op een slappe koord en bezorgt me veel frustraties. Heb soms het gevoel iemand geworden te zijn dat ik niet wou zijn. Ik wou de vlotte, vrolijke mama zijn. Conform het beeld dat je voorgeschoteld krijgt, maar mijlenver van de realiteit zit.
    Het is een evenwichtsoefening van hoe je nog jezelf kan blijven en af en toe iets voor jezelf doen contra hoe hard je ‘morphed’ in het puur mama zijn en zorgen voor. Je verwachtingen dienen constant te worden bijgeschaafd om teleurstelling en frustratie te voorkomen.
    Ik luister bijna dagelijks een relativerende podcast tijdens het naar werk gaan, of ik word geconsumeerd door mijn stuiterende emoties. Ik kan er u aanraden van Tara Brach en Jack Kornfield. Die leggen vaak de vinger op de wonde. Maar het is heel moeilijk uit de waan, verwachtingen en zorgen van de dag te komen als er vanalles gedaan moet worden.

  4. Toen mijn jongste bijna vier maanden oud was, moest ik voor het werk naar Zweden. Daar een presentatie geven. Het kind wou niet van de borst af, dronk niets anders dan moedermelk uit een borst. Ander verhaal… maar feit was dat mijn moederhart hier niet kon achterlaten met het idee dat ze dan vast niets zou eten in die vier dagen. En ik… ik wou heel graag naar Zweden, mensen zien, Zweden zien en die presentatie doen.

    Dus kind, kinderwagen, draagdoek en ik het vliegtuig op. Fantastisch wat een schatje…. Ik ging genieten, het kind zou wel slapen, eten en een beetje lachen en oma’s vertederen…. Op dag 2 van de vier gingen we op excursie die eindigde met een diner in een voormalige ijskelder op een landgoed. Het kind was neem ik aan totaal overstuur door alle prikkels en geluiden van 50 etende en drinkende mannen en vrouwen en zette he op een krijsen. Ik kon niet weg want we waren daar met een bus heengebracht.
    Buiten goot het…Ik heb de volgende twee uur in een toiletgebouw los van de ijskelder doorgebracht. Terug in de hotelkamer, samen gedoucht en de rust keerde weer.

    En zo was er nog een incident, maar ik prijs me gelukkig dat ik dit gedaan heb. Want toen wist ik weer…. ik kan het aan… Ik kan ook in moeilijke omstandigheden kiezen voor wat op dat moment nodig is en me bij de situatie neerleggen. Want dat is het beste wat je kan doen. Eraan toegeven en de volgende dag weer met een schone lei beginnen.

  5. Oh zo herkenbaar meid. Hoe hard ik van mijn roze wolk werd gemept bij Gijs over & over again… Een kindje met reflux dat is ook allemaal niet zo vanzelfsprekend. Maar elke dag is gelukkig anders en een topmama ben je sowieso. Dikke knuffel

  6. Geef jezelf ook de tijd om aan alles te wennen, om alles terug op z’n pootjes te krijgen, om samen een ritme te vinden waar jullie hele gezin het beste mee is. En dat met een lach en een traan. En gun jezelf vooral ook rust, want dat heb je nodig na een zwangerschap en een bevalling. En onthou vooral: je kindje wordt enkel gelukkig met een gelukkige mama! Je bent een topmadam, Lobke, niks dan respect voor jou!

  7. Volledig herkenbaar! Hier hebben we ook de filosofie om alles dag per dag te doen, tevreden te zijn met wat we wél hebben kunnen doen en wat er niet gelukt is vandaag lukt morgen misschien wel!

  8. Fijn dat je dit schreef. Ik ben zo blij met ons derde kindje. Maar ik had dat toch ook wat onderschat.Livje kon ook heel vaak en hard huilen. Eigenlijk lag ze graag heel vaak aan de borst. En ik probeerde daar wat regelmaat in te krijgen zoals ik lang alle kanten geadviseerd werd. En uiteindelijk gaf ik dat uitgeput op. Ik volgde haar ritme en liet haar drinken wanneer en hoeveel ze het wou. En toen pas kwam er wat rust. Ik leerde dat geen enkel kind hetzelfde is. Veel succes met je prachtige gezin! En bedankt om me even het gevoel te geven dat ik niet alleen ben. Ook al ben je dolgelukkig. Het kan ook heel vermoeiend zijn!

  9. Ik heb die eerste 6 weken regelmatig een realitycheck gekregen. Aan het begin van de dag maakte ik plannen. Ik zou poetsen, gaan wandelen, naar de post gaan, terrasje gaan doen, … En dan was het 15u , zat ik nog in mijn pyjama en de enige die eten had gehad was Mona (en soms ook de hond). Ik heb mijzelf toen ook voorgenomen het dag per dag te bekijken. Kon ik (leuke) dingen doen, super! En anders was het ook maar zo. Maar gelukkig komt er na een slechte vaak een betere. En zo blijft het een rollercoaster. Maar eentje waar je eigenlijk ook niet echt af wil.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *